بعضی نام‌ها تنها بر جایی نوشته نمی‌شوند؛ در زندگی دیگران ادامه پیدا می‌کنند. در گوشه‌ای از بیمارستان آیت‌الله هاشمی رفسنجانی (شرق)، درخت کوچکی ایستاده است؛ با شاخه‌هایی آراسته به نور و نام‌هایی که هرکدام یادآور داستانی از مهر و همراهی‌اند. نام انسان‌هایی که روزی تصمیم گرفتند سهمی از داشته‌های خود را به ساختن جایی اختصاص دهند که قرار است سال‌ها پناهگاه سلامت و آرامش دیگران باشد.
این درخت، «درخت نور» است؛ نمادی از مهربانی‌هایی که به عمل تبدیل شده‌اند.
بر شاخه‌هایش نام انسان‌های می‌درخشد که در ساخت این بیمارستان سهیم بوده‌اند؛ انسان‌هایی که باور داشتند دوست داشتن، تنها یک احساس نیست؛ گاهی به شکل دیواری بالا می‌رود، پنجره‌ای رو به روشنایی می‌گشاید و فضایی می‌سازد که در آن زندگی جریان دارد.
شاید زیباترین جلوه نیکوکاری همین باشد؛ اینکه انسان‌ها بی‌آنکه یکدیگر را بشناسند، در زندگی هم اثر بگذارند. کسی امروز قدمی برمی‌دارد و ثمره آن، سال‌ها بعد در لبخند انسانی دیگر، در آرامش یک خانواده یا در بهبود بیماری که هرگز ندیده است، ادامه پیدا می‌کند.
چراغ‌های کوچک این درخت، یادآور حقیقتی ساده‌اند: روشنایی وقتی میان انسان‌ها تقسیم می‌شود، کمتر نمی‌شود؛ بیشتر می‌شود.
«درخت نور» تنها یادبودی برای پاسداشت نام نیکوکاران نیست؛ نشانی از پیوندی انسانی است که با اعتماد، مسئولیت‌پذیری و عشق به همنوع شکل گرفته و در خدمت به سلامت جامعه ماندگار شده است.
در جهانی که گاهی فرصت دوست داشتن یکدیگر را فراموش می‌کنیم، این درخت یادمان می‌آورد که برای روشن‌تر کردن زندگی دیگران، همیشه نیازی به کارهای بزرگ نیست؛ کافی است هرکس به اندازه توان خود، چراغی روشن کند.
و چه زیباست که نام انسان‌ها، نه فقط بر شاخه‌های یک درخت، که در روشنایی زندگی یکدیگر ماندگار شود.

/انتهای پیام

بنیاد امور بیماریهای خاص

@cffsd